"Pożreć..."
zatapiając ostre zęby
w malinowym sorbecie
spoglądając z przymrużeniem oka
i wzrokiem wzbudzając pożądanie
stajemy na granicy
patosu i trywialności
gdzieś między przypływem
a odpływem myśli
o gorących nocach
pełnych czułości
a zimnych porankach
z klepaniem po tyłkach
i wstrzymywaniem moczu
żeby wzmocnić doznania
my
tak wielcy
ponad zwierzynę
na którą polujemy
dla sportu
dla pożarcia
oburzamy się na słowa
gesty
i na tego lwa
co był głodny
a przecież zjadając tresera
myślał jak Ty

To jest tak fajne, że muszę to tutaj zamieścić:) Rewelacyjnie poprawia humor wszystkim niegrzecznym dziewczynkom, a i te grzeczne się uśmieją:)

GRZECZNE dziewczynki noszą białe bawełniane majtki.
NIEGRZECZNE dziewczynki nie noszą żadnych.

GRZECZNE dziewczynki woskują podłogi.
NIEGRZECZNE dziewczynki woskują sznureczki przy bikini.

GRZECZNE dziewczynki rozpinają kilka guziczków gdy jest gorąco.
NIEGRZECZNE dziewczynki rozpinają kilka guziczków żeby zrobiło się gorąco.

GRZECZNE dziewczynki rumienią się podczas scen łózkowych w filmach.
NIEGRZECZNE dziewczynki wiedzą że mogłyby zrobić to o wiele lepiej.

GRZECZNE dziewczynki wierzą, że nie są w pełni ubrane bez naszyjnika z pereł.
NIEGRZECZNE dziewczynki wierzą że są w pełni ubrane TYLKO w naszyjniku z pereł.

GRZECZNE dziewczynki wolą misjonarską pozycję.
NIEGRZECZNE dziewczynki robią to, fantazyjnie odgrywając "dziewicę".

GRZECZNE dziewczynki w podróż pakują szczoteczkę do zębów .
NIEGRZECZNE dziewczynki pakują gumę.

GRZECZNE dziewczynki posiadają tylko jedną kartę kredytową i rzadko jej używają.
NIEGRZECZNE dziewczynki posiadają tylko jeden biustonosz i rzadko go używają.

GRZECZNE dziewczynki zakładają wysokie obcasy do pracy.
NIEGRZECZNE dziewczynki zakładają wysokie obcasy do łóżka.

GRZECZNE dziewczynki myślą, że biuro jest niewłaściwym miejscem na romans.
NIEGRZECZNE dziewczynki myślą, że NIE MA miejsca, które byłoby niewłasciwym miejscem na romans.

GRZECZNE dziewczynki zdobywają akcje.
NIEGRZECZNE dziewczynki zdobywają maklerów giełdowych.

GRZECZNE dziewczynki zawsze mówią NIE.
NIEGRZECZNE dziewczynki zawsze mówią KIEDY.

GRZECZNE dziewczynki nigdy nie robią "tego" na pierwszej randce.
NIEGRZECZNE dziewczynki czekają z tym, aż zobaczą jakim samochodem jeździ:P


Wyczytałam na profilu u niegrzecznej dziewczynki i zapragnęłam się tym z Wami podzielić. Poprawiło mi humor, a Wam??

Buziory dla Wszystkich:)

  No dobra, zalałam chandrę wódką... i mi przeszło. Do tego rozmowa z Elą, Adasiem i Basią... Ta ostatnia pomogła najbardziej, jesteśmy prawie identyczne i obie szukamy szczęścia mając je pod ręką, ale cóż, to przecież życie...  Nie oglądać się za siebie, to nie takie proste i myśleć nie tylko o sobie, trudne jak cholera... Nie zabijać marzeń, ale czy tylko swoich?? Nie wiązać się z ludźmi, dla których środkiem jest, to co dla nas celem... Ale jeśli dzięki temu spełnimy jakiś dobry uczynek? Znów zakładam maskę, tę z uśmiechem i prę do przodu rozpychając się łokciami... Tak już być musi, taka jestem...
Hmmm trudne, to życie... te słowa, decyzje... więc nie bierzmy tego życia zbyt poważnie, bo i tak nie wyjdziemy z niego żywi...:)
  Trzeba żyć jak nowo narodzony anioł, jak kobieta, która kocha lub jak człowiek, który ma umrzeć. A zatem w szaleństwie jest metoda, życie bez szaleństwa, to śmierć przd zgonem...
  Widzisz?? Znów się do Ciebie uśmiecham, a w oczach mam psychodeliczny zamęt... jutro namaluję ten obraz, bedzie na nim mój mózg...  Dziś w nocy dam Ci co chcesz, a pod paznokciami będzie Twoja krew...  Jutro nie odezwiesz się do mnie do wieczora... Ale gdy znów mnie zobaczysz, ten bałagan w oczach... Nie ogarnę się, bo dobrze mi z tym... Żyć to przekształcać siebie w dzieło sztuki...

Moim największym błędem w życiu była... największa przyjemność...
Jest cholernie ciemno, las... Stoję na rozstaju dróg. Nie wiem gdzie iść, bo skąd wiem, która strona będzie kolejnym błędem?
Najgorsze jest, że udając się w tę podróż, doskonale wiedziałam, że to niebezpieczna droga. Wiedziałam, że będzie strach, śmiech i łzy...
Teraz stoję na tym rozdrożu z pełną świadomością, że pomocy nie będzie... Że tylko ja mogę sprawić komuś przykry prezent w postaci cierpienia... i niech do cholery już to będę ja... Zniosę to jak zwykle, miałam piątke z aktorstwa... W dzień twarda jak granit, zawsze chciałam taka być!... Ale za to nocą zamieniam się w miekką chmurę deszczu...
Nikt nie wierzy, że ja mogę mieć chandrę... nie przytula, nie ociera łez, nie mówi, że będzie dobrze...
Świetnie... ukręciłam ten bat na swój własny tyłek! Ach, a jaka byłam z siebie dumna kreując taki wizerunek... Gówno, to wszystko. W życiu, niestety, nie da się tak po prostu zawrócić...
Teraz, to i tak nic nie zmieni. Stoję na tym rozdrożu pozostawiona sama sobie... dobrze, że mam papierosy, przynajmniej otulają mnie kłęby szarego dymu, a żar daje poczucie ciepła... Cóż za wyrafinowane pocieszenie :P
Nie szukam rady, ani rozgrzeszenia... szukam zrozumienia, przyjaźni i zwykłego pocieszenia... Sama napełniłam ten puchar  goryczy i teraz muszę go wypić.
Cierpieć mi pozostało. W samotności...

     Ten wiersz towarzyszy mi od piętnastu lat... Myślę, powtarzam, analizuję go niemal codziennie... Piętnaście lat temu za interpretację "Herodiady" dostałam wyróżnienie, juror uznał, że przez chwilę poczuł jakby stał się odbiorcą tej pięknej, erotycznej poezji... Hmmm, cóż wtedy jeszcze nie myślałam o tym w taki sposób jak zapewne on myślał...:P 
Jest to ten jeden z utworów literackich, które powodują drżenie ciała i głosu... Mówię go mruczącym, i jak mówiła moja polonistka, głośnym szeptem, ale nie za cicho bo to nie bajka... 
     Przeczytajcie i wyobraźcie sobie, że mówię ja...


                               HERODIADA
Czy wiesz co rozkosz? Czy Cię nie poruszy
Szept bladych kwiatów w takie noce parne?
Pójdź!... Ja Ci włosy me rozplotę czarne,
Wężem pożądań wejdę do Twej duszy!

Płomiennym szeptem odemknę Twe uszy,
Podam Ci usta drżące i ofiarne,
I ust tych ogniem ciało Twe ogarnę
Aż pieszczot moich fala Cię ogłuszy!...

Pójdź!... Ja rozkoszą śćmię Tobie Jehowę...
Zapomnisz, twarzą padłszy na me łono,
Pijąc źrenice me błyskawicowe...

Lecz pójdź!... Bo czasem w oczach mi czerwono,
I z piekielnymi zmagam się widmami,
I wiem, że dłonie krew mi Twoja splami...

                                                        

                    Kazimiera Zawistowska

P.S.
    Hmmm, czy moja ulubiona poetka myślała tu o Modliszce?? Widać podobieństwo, prawda?? Ale nie analizujmy na siłę, niech każdy ma swoją własną interpretację:)

Jak malinowe lody
lizane
w lipcowe popołudnie
Twoje wargi
rozpływają się
na moich
sutkach
co wznoszą się
dumnie
z każdym oddechem
jak stercząca
samotnie Topola
w gołym
zaoranym
jesiennym polu
A język Twój
gorący
wije się
niżej 
i niżej...
Jak potok górski
szaleńczo spada w dół...
A Ja 
wraz z nim
... Odpływam...

   Znowu się zapomniałam... ale to było urocze zapomnienie... Jakiś rok temu powiedziałam sobie, że już nigdy więcej zapomnienia... I trwałam tak do pewnego wieczoru kilka dni temu. Nigdy nie mów NIGDY!! Takie proste, a tak trudno zapamietać, tak trudno wytrwać... Czasem coś strzeli człowiekowi do głowy i... no właśnie i?? Nie wiem czy to było dobre, ale wiem na pewno, było cudowne:) Chciałam, aby trwało wiecznie... 
   Cóż Wieczność jest Chwilą...  Chwila wiecznością.
   Może pozostaną tylko wspomnienia... Ach, zapewne!! Będę pamiętać tylko ogień, nie popiół...
   Hmmm, bo wspomnienie jest rajem, z którego nikt nas nie może wypędzić...:)

  Studiując tyle mądrych książek, czytając myśli Wielkich Ludzi, powinnam być chyba bardziej błyskotliwa... Spotykając osoby, które wywierają na mnie jakieś większe wrażenie zapominam języka w gębie! Dopiero później przychodzą mi do głowy mądre odpowiedzi lub pytania, które powinnam była powiedzieć... Czasem przydałaby się dobra riposta w odpowiedniej chwili, ale jest już za późno...
  Pod wpływem niektórych ludzi jakaś brama w moim mózgu zamyka się tak szczelnie, że chyba tylko dynamit mógłby ją otworzyć... Dynamit? Może powinnam działac według jakiegoś planu, ale to nie jest jednak takie proste...
  Z drugiej strony, może i dobrze, że w chwilach kiedy nie mam nic do powiedzenia, nie ubieram tego faktu w słowa. Tak, to zapewne dobre i mądre ( a jednak mądra jestem hehe, szkoda, że sama na to nie wpadłam). Niestety, to odbija się w czynach. Robię czasem głupie rzeczy, a potem sama się sobie dziwię. Nie, nie żałuję. Ale to moje spontaniczne działanie przynosi niekiedy mierne skutki... Podobno dobrze, że jestem jaka jestem, bo to pozwala na poznanie przyjaciół i wrogów... Nie wszyscy przecież chcą i lubią widzieć ogień w oczach i uśmiech na twarzy...
Hmmm ja jednak lubię, nie tylko u siebie, u innych również.. z wielką przyjemnością:)
  I teraz już sie sobie nie dziwię... Uśmiecham się do siebie, do Ciebie, do Niej i do Niego... Sprawdzam, kto odpowie na wyraz mojej twarzy... A jednak w każdym szaleństwie jest metoda...
  Dziwne, jak ludzie muszą byle co powiedzieć, byle czym się popisać w chwilach, w których wiedzą, że najrozsądniej jest cicho siedzieć...:)

  Obudzić czasem by się chciało ... i mieć przed sobą perspektywę udanego dnia... Takiego z samym szczęściem, miłością... Po prostu sielanka! I wiesz?? U mnie taki dzień to częste zjawisko. Same piękne chwile. Aż zasypiać się nie chcę po takim dniu, bo chcę by on trwał na wieki... Niestety sen mnie dopada po tylu atrakcjach bardzo szybko...
  A czasem wcale nie wstaję z łóżka... I nie myśl, że to będzie zły dzień... Takie dni też są cudowne, szczególnie jeśli nie zostaję w tym łóżku sama... I nie myśl, że to od razu musi byc mężczyzna... Choć takie dni są najprzyjemniejsze:)... Czasem to dobry wyczyn literacki... Ale czasem to po prostu moje drugie... JA...

ach, cóż za szczęście być kobietą... Pewnego piątkowego popołudnia znów wybrałam się na spacer z przyjacielem... Mężczyzną... Był jakiś smutny i nie bardzo miał ochotę na zwierzenia, ale jakos udało mi sie go przekonać, że może mi zaufać... Po raz kolejny. Dowiedziałam się, że znów dostał kosza od swojej dawnej Miłości Jego Życia... Próbował być z nią tysiąc razy i na nic zdały się tłumaczenia, że odgrzewane nie smakuje najlepiej, ba odgrzewane po raz juz nie wiem który!! Próbował i próbował... Wariat.  Ale jak zwykle był mądrzejszy i jak zwykle cierpiał na swoje własne życzenie... A zatem piątkowe popołudnie upłynęło mi na wysłuchiwaniu o tym jaka to ona zła, a on jaki biedny... I już myślałam,  że to koniec kiedy nagle mój nieszczęśliwy przyjaciel uznał, że skoro znamy się już tyle lat i ufamy sobie bezgranicznie.. to moglibyśmy spróbowac być razem!! Cóż za wspaniałomyslność!! - odparłam urażona.. - A  czy Ty pomyślałeś o moich potrzebach?? Ja chcę Ciebie jako przyjaciela, a nie kochanka!!... Zmarkotniał i przestał się odzywać, przeprosił jeszcze zanim zwiał do domu... Ale to nie był koniec!! Następnego dnia wybrałam się z przyjaciólmi do pubu... Wiedzieli już wszyscy... Jaką to złą kobietą jestem... Jaka nieczuła, zimna suka ze mnie.. hehe. Fantastycznie jest mieć tylu przyjaciół... szczególnie jeśli większość to mężczyźni.... Kocham ich wszystkich... Poza tym wiem, że  wielu facetów zabrałoby mnie na bezludną wyspę... oczywiście pakując siekierę.. na wszelki wypadek...

Natchniona jakimś niedawnym, zapewne cieszącym ucho głosem, zapragnęłam... hmmm może wyjaśnię, mam taki fetysz.. Uwielbiam niski tembr głosu u mężczyzn... z lekką chrypką... taki mruczący... a kiedy taki szepce.. to odpływam.....hmmmmmmmmmm. Ideałem męskiego głosu jest dla mnie Fronczewski... Pamiętacie Pana Kleksa? Ja nie oglądałam tego filmu... ja słuchałam...
... zapragnęłam bliskości takiego głosu. Zamknęłam oczy i wytężyłam receptory słuchowe...:) 
Usłyszałam coś znajomego, jakiś szept z przeszłości... to było miłe, ale jednocześnie dawało do zrozumienia, że przeszłość dopada człowieka wcześniej czy później...